Οι μαλάκες οι οδηγοί που κορνάρουν χωρίς λόγο. Ξέρετε ρε κωλόζωα ότι είναι παράνομο???

Η κακή οργάνωση στο Καλαμίτσι. Γαμημένη γραμματεία…

Το γεγονός ότι ενώ δεν χωράμε όλοι στο mini και ενώ έχω μάθημα οδήγησης και ενώ ο φίλος μου (και οδηγός του mini) τις είπε ότι είναι καφρίλα να παρει κάποιες μαζί του γιατί κάποια θα μείνει πίσω οι 3 χαζογκόμενες (κότες όπως πρότεινε άλλος φίλος σήμερα) αποφάσισαν να πάνε με το caro και εγώ η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ να πα να γαμηθώ και να πάω με το κτελ. Βρε α στο διάολο. Πείτε του το πρώτα και τα λέμε…

Οι κότες που το παίζουν free γκόμενες. Και λένε όλοι την ώρα για ποιόν πήδηξαν και πως και δεν θέλουν σχέση. Αλλά όταν πηδιούνται όμως με κάποιον γνωστό μετά θέλουν να συζητήσουν “την σχέση τους”. Ποία σχέση ρε κότα? Από πότε βαφτίσαμε το ξερό πήδημα σχέση ή οτιδήποτε που να υποδηλώνει την αρχή μίας?

Οι θερμοπληξίες που με πιάνουν λόγω της γαμιόλας της ζέστης.

Τα λεφτά. Για όλα φταίνε τα ρημάδια.

Οι πολιτικοί που κάνουν σαν παιδάκια σε παιδική χαρά. Μαμάαααααααααααα με έσπρωξε!!! Βάλ’ τον τιμωρία!!! Το οποίο στην πολιτική μεταφράζεται ως “Παραιτήσουυυυυυυυυυυυυ!”.

Τα hangover. Α, αυτό γίνεται δηλαδή όταν μπλέκεις τσίπουρο (σε μεγάααααααλες ποσότητες), ρετσίνες και Caipirinha…

Να ντρέπεσαι την παρέα (τα τσίπουρα τα είχα πιει πριν) και να μην μπορείς να ξεράσεις.

Που βγαίνοντας απ το kiss fish (τελικός προορισμός (Μπητ παζάρ->Άθωνος->Kiss fish)) δεν έχει καμιά εσοχή για τον παραπάνω λόγο.

Οι 3 χαζογκόμενες που θα με σέρνουν Σαββατιάτικα Καλλιθέα. Τι το τόσο ενδιαφέρον βρίσκουν στα club?

Που οι ίδιες θα χορεύουν σα ξεβιδωμένες και εμένα θα με λένε ξενέρωτη.

ΠΟΥ ΘΕΩΡΕΙΣΑΙ ΞΕΝΕΡΩΤΗ/ΟΣ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ Ο ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗΣ!!!

Η γαμιόλα η εξεταστική.

Το ότι φέτος οι μόνες μου διακοπές είναι αυτά τα 3-4 ήμερα στην Χαλκιδική και το river…

P.S. Αεί καλό Σαβκύριακο…

Τον τελευταίο καιρό κάθομαι και διαβάαααααααααααααααααζω…
Επειδή λοιπόν το διάβασμα απο μόνο του δεν παλεύεται και επειδή μπορώ κιόλας διαβάζω με μουσική. Πέρνάω λοιπόν στο mp3 μου cd που τα είχα εδώ και καιρό και των οποίων βασικά την ύπαρξη τους είχα ξεχάσει κάθομαι στο γραφείο μου και αρχίζω διάααααααααααααβασμα…

Ένα απο αυτά ήταν το “καινούργιο” (σχετικά) των maximo park. Θεικό!!! Απ το πρώτο ως το τελευταίο τραγούδι φοβερά και τρομερά όλα!!!

Και για του λόγου το αληθές (τι είπα ΠΑΛΙ η άτιμη???)

Maximo park – Books from boxes

Nightfalls
And towns become circuit boards
We can beat the sun as long as we keep moving

From the air
Stadium lights stand out like flares
All I know is that you’re sat here right next to me

We rarely see
Warning signs in the air we breathe
Right now, I feel each and every fragment

This paper trail leads right back to you
You say you need me to step outside

You spent the evening unpacking books from boxes
You passed me up so as not to break a promise
Scattered Polaroids and sprinkled words around your collar
In the long run,
you said you knew that this would happen

This is something new
But, it turns out it was borrowed, too
“Why does every letdown have to be so thin?”

Rain explodes
At the moment that the cab door closed
I feel the weight upon your kiss; ambigous

You have to leave.
I appreciate that
But I hate when conversation slips out of our grasp

You spent the evening unpacking books from boxes
You passed me up so as not to break a promise
Scattered Polaroids and sprinkled words around your collar
In the long run,
you said you knew that this would happen

Two bodies in motion
This is a matter of fact
It wasn’t built to last

Two bodies in motion
This is a matter of fact
It wasn’t built to last

You spent the evening unpacking books from boxes
You passed me up so as not to break a promise
Scattered Polaroids and sprinkled words around your collar
In the long run,
you said you knew that this would happen

The pounding rain continued it’s bleak fall
And we decided just to write after all
(after all)

The pounding rain continued it’s bleak fall
And we decided just to write after all

Το άλλο τραγοδάκι που μ άρεσε πααααααααααααααααααααρα πολύ απ το cd αυτό (ε λογικό είναι ο καθένας να ξεχωρίσει απο κάποιο) σε σημείο να το βάλω ως ήχο κλήσης στο κινητό είναι το By The Monument. Το συγκεκριμένο βέβαια δεν έχει δικό του video οπότε ότι καταφέρετε να ακούσετε απ το live. Βάβαια εννοείται ότι το τραγουδάκι δεν είναι τόσο ξενέρωτο αλλά με μόνο μία κιθάρα βγαίνει το εξής αποτέλεσμα :

Maximo park – By the monument

You said you’d like to see me again
And then, it all unravelled
I heard that you were seeing someone
Not such an insignificant other

It seems my moves were far too swift
In life, some things are worth the effort
I touched the place where your hair had been
I pulled on the shirt that you left round mine

Defacing pictures of famous people on the train
Standing by the monument just waiting for the rain

In my wallet with your photobooth smile
And I, wearing my waterproof jacket
Posterity has hold of us now
Am I just waiting for the next chapter

We’ll sleep tonight in seperate towns
At dusk, we see our disparate futures
I tore a sock to bind up your golden hair
We found a hotel bar to sustain our last night in
vain

Defacing pictures of famous people on the train
Standing by the monument just waiting for the rain

No more late night calls
Where tear drops fall
No more late night calls
Where tear drops fall
Tear drops fall

Standing by the monument just waiting for the rain
I’m just passing my time with you on my mind
I’m just wasting my precious time

I’m just wasting my time with you on my mind

…θα πέσει να σε πλακώσει.

Θεσσαλονίκη : Φοιτητές του ΑΠΘ μαθαίνουν … παίζοντας

Στο τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.), ένας επίκουρος καθηγητής “μυεί” τους πρωτοετείς φοιτητές του στον κόσμο της πανεπιστημιακής γνώσης με σύμμαχο το… παιχνίδι, αφού χρησιμοποιεί ως βασικό εργαλείο διδασκαλίας ένα ρομποτάκι.

Μπορεί, μάλιστα, το ρομποτάκι που χρησιμοποιεί ο κ. Κώστας Καρατζάς για να διδάξει να μην έχει καμία σχέση με τον Τάλωνα, το πρώτο “ρομπότ” της αρχαιότητας- τον ανθρωπόμορφο, φτιαγμένο από χαλκό, προστάτη της Κρήτης, που χάρισε ο θεός Ήφαιστος στον βασιλιά Μίνωα- η εισαγωγή του, όμως, στην εκπαιδευτική διαδικασία φαίνεται να συναρπάζει τους φοιτητές, που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο πανεπιστήμιο.

Όλα ξεκίνησαν από την ιδέα του κ. Καρατζά να προτείνει ως θέμα διπλωματικής εργασίας την κατασκευή ενός αυτοκινούμενου οχήματος μέσω ενός συστήματος κατασκευής και προγραμματισμού ρομπότ γνωστής εταιρίας παιχνιδιών. Στόχος ήταν, αφενός μεν να κατασκευαστεί αυτοκινούμενο ρομπότ που θα να κινείται σε ελεγχόμενο περιβάλλον, αλληλεπιδρώντας με αντικείμενα που συναντά βάσει συγκεκριμένων κανόνων που διαμορφώνουν τη “συμπεριφορά” του, αφετέρου δε να αναπτυχθεί, βάσει του ρομπότ, ένα σύνολο από εκπαιδευτικές δραστηριότητες – ασκήσεις, οι οποίες να εισάγουν τους φοιτητές με ένα νεωτεριστικό τρόπο στον κόσμο της πληροφορικής.

Η ιδέα αυτή “έκλεψε” την προσοχή του φοιτητή Ισαάκ Δασσά, ο οποίος στο πλαίσιο της διπλωματικής του εργασίας, κατασκεύασε με επιτυχία ένα αυτοκινούμενο ρομπότ που, αφού παραμετροποιήθηκε, χρησιμοποιείται πλέον στην εξάσκηση φοιτητών, που μαθαίνουν βασικές προγραμματικές έννοιες, “παίζοντας”.

Όπως εξήγησε με δηλώσεις του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Καρατζάς, στόχος της εισαγωγής του μικρού αυτού ρομπότ στην εκπαιδευτική διαδικασία είναι η διασύνδεση της γνώσης με την πράξη. “Στόχος είναι να πάψουμε να έχουμε μόνο τον παραδοσιακό τρόπο εκμάθησης. Να δείξουμε στους φοιτητές πώς η γνώση τους μπορεί να τους φανεί χρήσιμη” λέει χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας πως αρκετές φορές, “οι φοιτητές μαθαίνουν πράγματα αποκομμένα από την πράξη και αυτό δημιουργεί την εικόνα στο μυαλό τους πως έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα, ενώ στην πραγματικότητα η νέα γνώση γίνεται πιο ουσιαστική και θελκτική όταν συνδυάζεται με το χειρισμό ενός αντικειμένου του «πραγματικού κόσμου».

«Οι φοιτητές ξεκινούν από πολύ πράγματα, όπως το να κινήσουν το ρομποτάκι και προχωρούν σε δυσκολότερα, όπως το να κινήσουν σε μια συγκεκριμένη τροχιά, να το κάνουν να χορέψει, ή να χειριστεί μία μπάλα» εξηγεί ο κ. Καρατζάς, επισημαίνοντας πως όλα είναι θέμα σωστού προγραμματισμού.

Άλλωστε, τα ρομποτάκια αυτά διαθέτουν πλήθος αισθητήρων και τεχνολογιών που τους επιτρέπουν να «βλέπουν» και να αντιδρούν στις κινήσεις που γίνονται γύρω τους, να ακούν ήχους, να αναγνωρίζουν φωνές και να δέχονται ηχητικές εντολές.

Ο κ. Καρατζάς δεν αποκλείει, μάλιστα, οι εξετάσεις στο συγκεκριμένο μάθημα να μετεξελιχθούν σε ένα είδος ρομποτικών αγώνων, στους οποίους, την πανεπιστημιακή αίθουσα θα αντικαταστήσει ο αυλόγυρος της σχολής και το χαρτί με το στυλό, το ρομποτάκι.

Πηγή : http://www.ert3.gr/news/et3newsbody.asp?ID=323179

Μιλώντας πάντα για τον χειμώνα που μόλις μας πέρασε και το καλοκαίρι που διανύουμε :

Γιατί δεν μ’ άρεσε που τελείωσε ο χειμώνας :
1. Τέρμα τα πάρτι στο πολυτεχνείο
2. Τέρμα οι προβολές στα πανεπιστήμια γενικότερα
3. Τέρμα τα μεθύσια σε ραστώνη, Ανδρομέδα, Αβησσυνία και λοιπά κρασάδικα
4. Έκλεισε το ολύμπιον
5. Δεν επισκεπτόμαστε πλέον το μικρό μπλε 2
6. Δεν αράζουμε πλέον στο τρίγωνο
7. Η Θεσνίκη αδειάζειιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι
8. Δεν έχει πλέον κρύο…

Γατί μου αρέσει που ήρθε το καλοκαίρι :
1. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ!!!!!!
2. Camping!!! Καλαμίτσι, Αρμενιστής, Ποσείδι, παντού!!!
3. Λιώσιμο στην παραλία. Με μια λέξη μαύρισμα
4. Ανακαλύπτεις το μπήτ παζάρ
5. Το μέρος γύρω από τις 4 εποχές γεμίζει τραπεζάκια. Σταμάτησα να αναρωτιέμαι πλέον που βγαίνει ο ωραίος κόσμος απο το πολυτεχνείο τα βράδια
6. Διαβάζεις βιβλία πολύ πιο εύκολα. Υποτίθεται ότι έχουμε πιο πολύ χρόνο…
7. Αράζουμε στο αίθριο
8. Ο Republic!!!
9. Θερινά σινεμά
10. Έχει ζέστη…

Μ’ αρέσει το καλοκαίρι. Βέβαια όπως είπα και παραπάνω μου την σπάει που αδειάζει η Θεσνίκη. Την έχω συνηθίσει γεμάτη. Ασφυκτικά γεμάτη. Μου άρεσε εκείνο το στριμωξίδι τα Σάββατα το πρωί στην Τσιμισκή. Μου άρεσε που τις μέρες της άνοιξης που έβγαζε ήλιο, ακόμα και αν είχε κρύο, δεν μπορούσες να βρεις τραπεζάκι έξω, ή τουλάχιστον κοντά στο έξω (τι είπα πάλι η άτιμη!!!) στον Θερμαϊκό και στο elvis.

Πλέον δεν είμαι fan της μοναξιάς. Και το καλοκαίρι με μελαγχολεί για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Γιατί καταλαβαίνω πόσο μόνη είμαι. Καταλαβαίνω ότι όλος ο κόσμος που έβλεπα γύρω μου δεν ήτανε δικός μου. Και ποτέ δεν θα γίνει.

Περισσότερη μιζέρια σε επόμενο ποστ

Μετά κόπων και βασάνων έκανα επιτέλους σήμερα το πρώτο μάθημα οδήγησης. Η μαλακία είναι ότι την ώρα και την μέρα που το έβαλε μου χάλασε τις διακοπές μου γμτ! Δεν πειράζει όμως και αύριο μέρα είναι

Τελικώς τα πράγματα δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολα… Κατ αρχας δυσκολεύομαι να κρατήσω το τιμόνι ίσιο. Πράγμα το οποίο είναι βασικό καθώς πάω σαν μεθυσμένη. Επίσης ακόμα δεν μπορώ να ελένξω το γκάζι και ξεχνάω πότε το πατάω. Θανάσιμος συνδιασμός αυτά τα δύο μαζί καθώς πήγα να τρακάρω δύο φορές. Τελικά τα δέκα μαθήματα δεν μου φτάνουν με τίποτα!!!

Πριν απο λίγο καιρό είχα βρει ένα ωραίο videάκι στο youtube αλλά βαριόμουν να γράψω. ΤΟ ανεβάζω τώρα λοιπόν. Λίγο μελό αλλά την δουλειά του την κάνει.

P.S. Congrats στον JvP4ant που βρήκε το video και το ανέβασε

Στην μέση σχεδόν του θερινού εξαμήνου (για εμάς) μαθαίνω ότι πλέον δεν θα μπορώ να παρακολουθώ τα μαθήματα του σχεδίου. Με λίγα λόγια κόπηκα. Όχι πως με χάλασε ιδιαίτερα καθώς αυτό σημαίνει ότι θα έχω περισσότερη ώρα για διάβασμα (μπας και περάσω κανένα θεωρητικό), για βόλτες και για μπανάκι κάθε σαββατοκύριακο από εδώ και στο εξής!
Άρχισα την εξαργύρωση από αυτό που μόλις μας πέρασε!

Η απόβαση στην Χαλκιδική άρχισε από Παρασκευή με ένα mini και Ramones στο full. Το βράδυ της Παρασκευής στο σπίτι ήμασταν μόλις 11 άτομα και το Σάββατο βράδυ φτάσαμε τα 18! Με κρεβάτια μόλις για 8 άτομα κοιμηθήκαμε as άβολα as can be. Εγώ το βράδυ εκείνο κοιμήθηκα για 2 ώρες στο πάτωμα πάνω σε ένα στρώμα για ξαπλώστρα και άλλη μία σε ένα διπλό κρεβάτι με άλλα 3 άτομα απ’ τους οποίους ο ένας ροχάλιζε και τον ξυπνήσαμε 2 φορές να αλλάξει πλευρό και άλλη μία είχε συνάχι και κοιμήθηκε αγκαλιά με το χαρτί κουζίνας. Ότι πιο αηδιαστικό να ξυπνάς και να πας να τεντωθείς και να ακουμπά το χέρι σου πάνω σε μυξόχαρτα.

Η παραλία μία σκάλα κάτω από το σπίτι και σχεδόν απομονωμένοι. Βαριόσουν? Πήγαινες για μπάνιο! Γυρίσαμε ακόμα γλαρόκαβο και Σάνη. Εγώ, κλασική γκαντέμω, δεν μπορούσα να κάνω μπάνιο.

Παρασκευή βράδυ κανείς δεν είχε όρεξη για βολτίτσα και έτσι αράζαμε στον τεράστιο βεραντοκήπο του σπιτιού. Μέχρι βέβαια τις 2 και μισή που άνοιξαν τα μπεκ και μας έκαναν μούσκεμα. Εγώ ειδικά εκεί που καθόμουν έκανα καλό μπάνιο.

Σάββατο βράδυ όμως η Καλλιθέα μας καλούσε. Ε, εντάξει, όχι όμως και όλους. Κάποιος είχε την γαμάτη ιδέα απ την παρέα να φέρει κιθάρα μαζί του οπότε κάπου στα 6 άτομα μείναμε σπίτι με την υπόσχεση ότι τα μπεκ έκλεισαν. Πίτσες μπλε. Πάλι έβρεξε στις 2 και μισή! Και τέλος πάντων περάσαμε θεϊκά με τραγούδι, κιθάρα, μπύρες, τσιγάρα και γενικότερο αλκοόλ. Πήγαμε για ύπνο 4 και κάτι και 6 παρά ήρ8αν οι clubόβιοι ψιλομεθυσμένοι και μας ξύπνησαν όλους.

Ένα υπέροχο σαββατοκύριακο.

Λοιπόν,
κλείστε τα pc
κλείστε τις τηλεοράσεις
πάρτε τους φίλους σας
και βγείτε έξω!!!

Παραλία, λαδάδικα, Μπητ Παζάρ Λιμάνι δεν έχεις σημασία!
Ότι γουστάρετε απλά βγείτε έξω!

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑΣΕ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!

Περνάει ο καιρός και όμως όλα μένουν ίδια. Δεν αλλάζεις μένεις στάστιμη. Ακόμα και τα πράγματα που σε εκνευρίζουν έχουν μία κυκλικότητα. Σ εκνευρίζουν οι παρέες σου. Ναι αλλά χτες άκουσες κάτι που σου άρεσε. “Αλλά εμείς δεν είμαστε παρέα ρε. Είμαστε φίλοι.” Και για να πεις κάποιον φίλο σου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πρέπει να περάσει καιρός και διάφορες καταστάσεις. Και ακόμα και στους φίλους υπάρχει κάποιος που είναι λίγο πιο φίλος απο τους άλλους. Και σ αυτόν θα μπορέσεις να πεις τα πάντα. Αλλά όμως τα πάντα.

Ένας φίλος όμως δεν έιναι απαραίτητο να έιναι πάντα εκεί. Αρκεί να καταλαβαίνει πότε χρειάζεται να εμφανιστεί. Μπορεί να είναι απ την σχολή σου και να σου βγαίνει να του πείς ότι ώρες ώρες σου την δίνουν οι παρέες απο εκεί. Και θα κάνει πως το προσπέρασε. Και το ίδιο απόγευμα θα σε πάρει τηλέφωνο να πάτε για καφέ. Ακόμα και αν έχετε μαλώσει άπειρες φορές και αν το πήρες απόφαση ότι όση παρέα κάνατε ήταν στην αρχή μόνο. Υπάρχει και νοιάζεται…

Κατ αρχάς να δηλώσω ότι δεν μπορώ καθόλου τις κορτσοπαρέες. Καθόλου όμως. Λένε τα αγοράκια κάφρους και αυτές είναι χειρότερες. “Μα γιατί δεν μιλάς ρε?”. Κλασική ερώτιση προς εμένα κάθε φορά που θα βγώ μαζί τους. Τι να πώ? Να κάνω υποθέσεις για το πόση την έχει ο τύπος στο απέναντι τραπέζι? Η να μαντεύω ποιός απ την σχολή έχει κάνει τι? Και μου το πάιζουν και ώριμες. Στην τελική δεν διαφέρουν σε τίποτα από τα κοριτσάκια την τρίτης γυμνασίου που πέτυχα χτες γυρνώντας σπίτι (νωρίς) στο λεοφωρείο. Τα απόλυτα ξέκωλα με μοναδική καραμέλα την λέξη “μαλάκα”. Αλλά σε συχνότητα που έκανε ακόμα και εμένα (που βρίζω αρκετά) να αηδιάσω. Και μετά έρχεσται και μου λέτε ότι υπάρχουν άλλες πουτάνες που τους κάθονται με την μία και για αυτό δεν μπορείτε να βρείτε κάποιον. Για δες ποιος μιλάει... Όπως έλεγε και ένα αρχαιούτσικο άσμα…

Το μόνο που μου χρειάζεται αυτή την στιγμή είναι να φύγω. Πράγμα δύσκολο ως ακατόρθωτο αυτόν τον καιρό. Εργασίες στο πανεπιστήμιο (1 ολόκληρο εξάμηνο σε 2 μήνες σχεδον…), σχέδια, fortran, σήματα κάποια στιγμή μέσα στην ευδομάδα. Και μέσα σε αυτά να στριμώξω το γυμναστήριο το γενικότερο διάβασμα και τις παρέες μου. Οι πρώτοι που τρώνε πόρτα πλέον αυτόν τον καιρό είναι οι παρέες. Τουλάχιστον αυτές απο την σχολή. Για έναν και μοναδικό λόγο : ΤΟΥΣ ΒΑΡΕΘΗΚΑ. “Εμείς σου τα λέμε όλα και εσύ δεν μας λές τίποτα”. Χαρακτηριστική ατάκα που μου έμεινε. Τι λες για το δεν σας εμπιστεύομαι? Έτσι απλά.

(1:46 μμ) : re
(1:46 μμ) : ksekolla ligo
(1:46 μμ) : se blepw P O L Y! pesmenh

Φίλος, σήμερα το μεσημέρι. Θα μου περάσει όμως… Αλλα μέχρι τότε θα έιμαι πιο μπάσταρδη απ ότι είμαι στα κανονικά μου και ίσως και λίγο πιο ξενέρωτη.

(Αμα το διαβάσατε και δεν βγάλατε νόημα ίσως και να φταίει που έγραφα ότι μου ερχόταν στο μυαλό…)

Δεν έχουν περάσει μέρες από τότε που η μπλογκόσφαιρα ενημερώθηκε ότι η Αμαλία Καλυβινού ‘έφυγε΄. Από τότε λοιπόν σχεδόν οοοοοοοοοοολα τα ελληνικά ιστολόγια της αφιέρωσαν από ένα post του στυλ ‘έφυγες νωρίς’ και ‘θα μας λείψεις’ και μπλα μπλα σχετικού τύπου. Και σκέφτομαι και λέω ‘Βαίνουμε καλώς???’.

Το όλα στυλ αυτό μου θυμίζει τις θείτσες στο χωριό. Όταν πεθαίνει κάποιος δικός σου λοιπόν ε, λογικό είναι κάποια στιγμή να σε πάρουν τα ζουμιά. Ιδιαίτερα αν ήταν νέος/α στην ηλικία. Κάποια στιγμή όμως σταματάς. Και τότε να σου οι θείτσες. ‘Αχχχχχχχχχχ, τον/ην χάσαμε!!!’. Άσχετο αν τον/ην έχουν δει μόνο κάνα δυο φορές, είχανε μόνο μία καλημέρα, τον/ην σχολίαζαν πίσω από την πλάτη του/ης. Και να σου πάλι κλάματα εσύ.

Ε, αυτό κάνουμε και εμείς. Την κυρία Καλυβινού δεν την γνωρίζαμε. Αλλά με το που άνοιξε το ιστολόγιό της έγινε ‘η Αμαλία μας’. Για όλους! Λες και την ξέραμε από χτες και πριν αρρωστήσει πηγαίναμε μαζί για καφέ. Θεοποιήθηκε! Την λάτρεψαν όλοι με μιας!

Δεν λέω ρε πούστη μου, ήθελε τρελή μαγκιά να κάνεις αυτό που έκανε. Αλλά στην τελική δεν ήταν η μοναδική.

Τόσος κόσμος πεθαίνει καθημερινά από καρκίνο. Προς Θεού δεν λέω ότι ο θάνατος της δεν ήταν σημαντικός. Ήταν μια ανθρώπινη ζωή που σταμάτησε απότομα, πολύ απότομα. Αλλά τι θα γινόταν αν διαβάζαμε την αναγγελία του θανάτου της σε μια εφημερίδα? Θα λέγαμε κρίμα και θα γυρίζαμε σελίδα και όποιος πει ότι θα έκανε κάτι διαφορετικό απλά λέει μαλακίες…

Αυτό που μου την έσπασε με την όλη υπόθεση είναι ότι το θέμα δεν επικεντρώθηκε σε αυτό που προσπαθούσε να μας πει αλλά σε αυτήν. ‘Θα μας λείψεις’ και πίτσες μπλε. Δηλώσεις τέτοιου τύπου τις θεωρώ το λιγότερο υποκριτικές.

Και βάλαμε όλοι banner προς τι ιστολόγιό της. Και τι καταλάβαμε?
Θα μου πεις τώρα τι λες μωρή μαλάκω αφού και εσύ έχεις τέτοιο link. Ναι αλλά εγώ το έβαλα μετά. Μετά την φασαρία και όχι από την αρχή.

Και ναι ρε πούστη μου, την παραδέχομαι. Αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα γίνει ποτέ για εμένα ‘η Αμαλία μου’. Γιατί δεν ήταν ούτε και θα γινόταν ποτέ φίλη μου. Και δεν ήταν μια θεά. Ήταν απλά μια άτυχη κοπέλα που βγήκε και είπε όλα όσα ξέραμε όλοι μας ότι γίνονται τόσο καιρό αλλά απλά δεν μας αφορούσαν.

Ας το παραδεχτούμε λοιπόν. Δεν μας αγγίζει = ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ. Ίσως βέβαια η κυρία Καλυβινού να άγγιξε κάποιες από τις ευαίσθητες χορδές που μας έμειναν. Αντί λοιπόν να καθόμαστε και να γράφουμε παπαρολογίες επί του θέματος να κάνουμε κάτι. Και όχι για την ‘Αμαλία’ αλλά για αυτούς που έμειναν. Όποιος είναι γιατρός να φροντίσει να πάρει παράδειγμα απ τους γιατρούς που αναφέρει στο blog της. Όποιος κάνει οποιοδήποτε επάγγελμα ας νοιαστεί και λίγο για τους άλλους που αφορά η εργασία του και όχι μόνο πώς να ‘βγάλει κέρδος’ Και γενικά να κοιτάζουμε να προασπίζουμε και τα δικαιώματα των άλλων εκτός απο τα δικά μας. Να δίνουμε κανένα ψιλό στους ανθρώπους που δεν έχουν σπίτι και γυρνουν στους δρόμους. Δεν είμαστε μόνοι μας ρε πούστη μου.

Και στην τελική δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα για την κοπέλα αυτή. Μόνο λόγια μπορούσαμε να της προσφέρουμε και δόξα τω Θεώ θα έπρεπε να είχε ακούσει πολλά όσο καιρό ήταν άρρωστη.

Και τι μπορεί να κάνει ένα ιστολόγιο??? Απολύτως τίποτε. Ίσως να ταρακουνήσει κάποιους για λίγο. Μόνο για λίγο όμως. Γιατί πάλι σε λίγες ώρες η το πολύ μέρες θα επανέλθει. Και θα αρχίσει πάλι να θεωρεί σημαντικά προβλήματα του τύπου με παράτησε ο/η γκόμενος/α, δεν πήρα αύξηση, δεν διαβάζει το παιδί μου, οι γονείς μου δεν με καταλαβαίνουνε και άλλα τέτοια.

Και αυτή είναι η άποψη μου για το θέμα. Και δεν προέρχεται από ένα άτομο συνειδητοποιημένο και κατασταλαγμένο. Αλλά από μια πιτσιρίκα που έχει ζήσει στο κοντινό της περιβάλλον τι θα πει καρκίνος και θάνατος νεαρού σε ηλικία ατόμου. Που θεωρεί τα παραπάνω (προηγούμενη παράγραφος) προβλήματα. Που είναι βολεμένη. Αλλά και που γουστάρει την αλήθεια και δεν κωλώνει να πει αυτό που σκέφτεται…

(Θα ‘σκαγα αν δεν το έγραφα.)

Το επίσημο τραγούδι λοιπόν του blog μου από εδώ και στο εξής θα είναι το Apply some pressure των Maxϊmo park! Μέρος του έχει πλέον αντικαταστήσει και τον υπότιτλο μου. Άντε καλή μου ανανέωση.

P.S. Πώς σας φαίνεται το νέο look? Του ιστολογίου ντε…
P.S.2 Όπως ίσως καταλάβατε κάνω φιλότιμες προσπάθειες να σοβαρέψω.
P.S.3 Δεν φταίω εγώ για τις indie επιρροές μου. Τα παράπονα κατά παρέα μεριά. Ε, άντε, επειδή αυτόν τον βρίσκεις δύσκολα και ένα link έχει βάλει το χεράκι του…

Maxϊmo park – Apply some pressure

You know that I,
would love to see ya Next Year,
I hope that I’m,
still alive Next Year,
you might be fine,
with the way i think about myself,
before you came,
i rarely thought about myself,

How dya feel,
I found a body underneath,
inside your head,
things i never thought about,

You know that I,
would love to see ya Next Year,
I hope that I’m,
still alive Next Year

What’s my view,
well how am i supposed to know
write to review,
well how objective can i be?
What’s my view,
well how am i supposed to know
write to review,
well how objective can i be?

You know that I,
would love to see you in that dress,
I hope that I,
will live to see you undress,
the every dare, is part of what consumes me,
the hit i deal, is part of what fuels me,

I testify, to hide my guilty feelings,
I must confess, I’d like to be caught stealing,

You know that I,
would love to see ya Next Year,
I hope that I’m,
still alive Next Year

What’s my view,
well how am i supposed to know
write to review,
well how objective can i be?
What’s my view,
well how am i supposed to know
write to review,
well how objective can i be?

I’d like to wait, to see how things turn out,
If you apply some pressure,
I’d like to wait, to see how things turn out,
If you apply some pressure,

What happens when you lose every-thing,
you just start again,
you start all over again,
What happens when you lose every-thing,
you just start again,
you start all over again,

I’d like to wait, to see how things turn out,
If you apply some pressure,
I’d like to wait, to see how things turn out,
If you apply some pressure,

What happens when you lose every-thing,
you just start again,
you start all over again,
What happens when you lose every-thing,
you just start again,
you start all over again,

What happens when you lose every-thing,
you just start again,
you start all over again,
(Apply some pressure)

What happens when you lose some pressure,
apply some pressure,
you lose some pressure
apply some pressure,
you lose some pressure
apply some pressure,
you lose some pressure

What happens when you lose some pressure,
apply some pressure,
you lose some pressure
(on every-thing)
you lose some pressure
you just start again,

You know that I,
would love to see ya Next Year,
I hope that I’m,
still alive Next Year,
You know that I,
would love to see you in that dress,
I hope that I,
will live to see you undress

(Και άμα το γουστάρατε, κάντε μια βόλτα και απο εδώ…)

Διαβάζοντας το editorial του soul του Μάιου (τώρα αξιώθηκα) είδα ότι αναφερόταν σε ένα από τα αγαπημένα μου θέματα, την πόλη μου. Το Seattle των Βαλκανίων. Την μεγαλύτερη μπουζουκλερί παγκοσμίως (που αλλού στον κόσμο θα υπάρχουν άλλωστε?). Την πόλη των μεγάλων λογοτεχνών. Την πόλη της ΔΕΘ. Την πιο ερωτική πόλη. Η πόλη του φεστιβάλ κινηματογράφου. Την νύμφη του Θερμαϊκού. Την Θεσσαλονίκη ΜΟΥ.

Από παιδί την αγαπούσα. Έλεγα ότι μακριά της δεν θα μπορούσα να ζήσω. Για να πω την αλήθεια ακόμα το πιστεύω…
Γνήσιο τέκνο της ΔΕΘ. Γυρνοβολούσα στους διαδρόμους της τεχνικής για χρόνια. Πολλά χρόνια.
Ήταν για εμένα μεγάλο σχολείο. Πιο σημαντικό απ’ το κανονικό. Έμαθα να αγαπώ όλα αυτά που τώρα αγαπώ και σε πολλούς φαίνεται περίεργο. Αγαπώ την μυρωδιά του μηχανουργείου απλούστατα γιατί μου είναι όσο οικεία όσο τα άρωμα της γιαγιάς μου. Πέρασαν τόσα χρόνια και ακόμα το θυμάμαι… Λατρεύω τους χαλκοσωλήνες και το τεφλόν απλούστατα γιατί ήταν από τα πρώτα μου παιχνίδια. Είμαι ερωτευμένη με τους υπολογιστές και οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτούς γιατί ήταν για πολλά χρόνια η ασχολία μου τα πρωινά του καλοκαιριού που δεν ήθελα να μείνω μόνη σπίτι, δεν μπορούσα να πάω στο χωριό και έτσι πήγαινα ΔΕΘ με τον μπαμπά.
Πολλά από αυτά που είμαι σήμερα τα χρωστάω στις μέρες εκείνες.

Πέρα από την επιρροή της σε εμένα που θα την συζητήσω εκτενέστερα άλλη φορά η ΔΕΘ γεμίζει την πόλη μου συχνά πυκνά με κόσμο. Ουσιαστικά της δίνει πνοή. Κάποτε η έκθεση του Σεπτεμβρίου ήταν σημείο αναφοράς για όλους τους Έλληνες γενικότερα. Ήταν ένα πάρτι κάποτε. Τα τελευταία χρόνια πριν την ιδιωτικοποίηση της προσπάθησαν να την κάνουν πάλι ένα μεγάλο πάρτι. Για λίγα χρόνια τα κατάφεραν μέχρι περίπου το 2000 που έγινε πανηγυράκι. Τώρα πλέον τραβάει και πάλι την ανηφόρα!

Το μπουζουκλερί το άκουσα πρώτη φορά πριν από λίγα χρόνια στην τότε εκπομπή του Στέφανου Τσιτσόπουλου στον 97,5. Και όμως. Όπου και να κοιτάξεις στην Θεσνίκη ένα μπουζουκομάγαζο έστω και της κακιάς ώρας θα υπάρχει. Η αφασία είναι ότι τα γεμίζουμε! Αλλά δεν πρέπει να έχουμε παράπονο. Έχουμε αναδείξει τόσες φωνές. Άσχετο και αν είναι αγριογκαρίδες η ακόμα και ασθματικούς π πιάνουν το μικρόφωνο και όποιον πάρει ο χάρος. Η πόλη που γέννησε τον Τσιτσάνη ανάδειξε και τον αθηναίο Κιάμο και τον βέρο Σαλονικιό Βασίλη. Ας την να λέει…

Σουρούνης, Σκαμπαρδώνης, Χριστιανόπουλος, Ιωάννου, Αναγνωστάκης, Πετζίκης και άλλοι… Διαβάζοντας τους ταξιδεύεις και σε κάνουν να αγαπήσεις αυτή την πόλη ακόμα πιο πολύ. Πρόταση δικιά μου το η Θεσσαλονίκη των συγγραφέων από τις εκδόσεις Ιανός. Και μετά μια γερή δόση απ όλους αυτούς π ανάφερα παραπάνω.

Είναι τόσο αντιφατική αυτή η πόλη. Σου προσφέρει τα πάντα ανάλογα με την διάθεσή σου. Κουλτούρα όποτε την θέλεις και ελαφρότητα όποτε θες να ξεδώσεις χωρίς να σκέφτεσαι καθόλου. Σινεμά του τύπου Ολύμπιον αλλά και multiplex τύπου Odeon. Μπουζουκλερί και μουσικές σκηνές. Μύλος και Cafe Americain κρατάν χρόνια ψηλά το επίπεδο στον χώρο της διασκέδασης. Μπητ Παζάρ, κάστρα, Άθωνος και Κρικέλας. Rock, beat, σκυλάδικα, ρεμπέτικα, έντεχνα. Έχουμε τα πάντα!!! Τα πάντα!

Στο βιβλίο που ανέφερα παραπάνω σε ένα διήγημα του Φρέντι Γερμανού μιλάει για τα ζεστά μάτια της Θεσσαλονίκης. Ότι καιρό και να κάνει πάντως η πόλη μου είναι πάντα όμορφη. Πανέμορφη μέσα στην τόση διαφορετικότητα που κρύβει μέσα της.
Κάθε κομμάτι της έχει την δική του ιστορία. Κάστρα, Κουλέ καφέ, Ροτόντα, Καμάρα, Λευκός πύργος, Λαδάδικα, Βαρδάρις, Άνω πόλη, Γεντί κουλέ, Άγιος Δημήτρης.

Όλοι έχουν αναμνήσεις από την Θεσσαλονίκη. Καλές ή κακές σίγουρα όμως όμορφες και παραμυθένιες.
Ναι αυτή είναι η πόλη μου, ονειρεμένη…