Και έρχονται που λες τα Χριστούγεννα, και πλησιάζει το νέο έτος και παθαίνουμε μια ψύχωση για το πως θα είναι αυτό. Θα είναι όλα τα ίδια σκατά με πέρσι (γιατί τίποτα ποτέ δεν είναι αρκετά καλό) ή μήπως θα έρθει ο κόσμος τούμπα, θα γνωρίσουμε τον άνθρωπο της ζωής μας, θα μας προσλάβουν στην δουλειά που πάντα ονειρευόμασταν με τεράστιο μισθό (700 ευρώ και μαλακίες), θα κερδίσουμε το λαχείο και θα επιτευχθεί επιτέλους αυτή η πολυθρύλητη world peace? Επειδή λοιπόν οι καλόψυχοι χρυσοχόοι θέλουν να μας βοηθήσουν να πετύχουμε τα όνειρα μας για το νέο έτος μας έφτιαξαν γούρια βρε!!! Και ασημένια και χρυσά, διάλεξε και πάρε! Το μόνο κακό? Είναι κακόγουστα, και πανάκριβα. Αλλά ποιος νοιάζεται! Αν είναι να μου φέρουν τύχη στο δυσοίωνο 2008 -αχ αυτός ο Ερμής πάλι στο ζώδιο μου- να τα δώσω βρε! Και να μην ξεχάσω να πάρω και για τους δικούς μου. Να έχουν και αυτοί λίγη τύχη…

Γούρια, Φενγκ σούι, προβλέψεις για το 2008 και λοιπές μαλακίες με σκοπό να μας προετοιμάσουν για αυτά που έρχονται. Να μου πεις τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στην ανθρωπότητα που πάντα για ότι συμβαίνει φταίει κάποιος άλλος? Από εδώ και πέρα λοιπόν προτείνω για όλα να κατηγορούμε το κακό κάρμα και τον ανάδρομο Ερμή. Τουλάχιστον δεν θα αισθανόμαστε πια τύψεις για ότι κάνουμε. Και όπως τραγούδησε και κάποιος/α «Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα».

P.S.Απ’ ότι φαίνεται η Μπούτο δεν είχε πάρει καλό γούρι πέρσι…

Άλλον να γουστάρεις σε άλλον να την πέφτεις και μόλις περνάει η επίδραση του αλκοόλ συνειδητοποιείς τις μαλακίες που έκανες και βρίζεις τον εαυτό σου.
Αν είναι δυνατόν…
Τελικά είμαστε πολύ ηλίθιες εμείς οι γυναίκες…
Άντε με αυτόν που γουστάρουμε να κάνουμε ότι θέλουμε.
Όλοι οι άλλοι τι μας φταίνε?

P.S. Και για άλλη μια φορά σήμερα το βράδυ ανεβάζουμε την υπέροχη παράσταση “Δεν έχω ιδέα τι λες, αποκλείεται να ήμουν εγώ”

Σήμερα το μεσημέρι (τι μεσημέρι δηλαδή, πριν από λίγο) είπα να κάτσω και εγώ να φάω σαν άνθρωπος. Η τηλεόραση ανοικτή στον Alpha. Δυστυχώς την ώρα εκείνη είχε ειδήσεις. Μία από αυτές με έκανε όχι μόνο να σηκώσω το κεφάλι μου απ’ το φαΐ αλλά να εκνευριστώ κιόλας.

Σε περιοχή την οποία δεν συγκράτησα άρχισαν επιτέλους να κατεδαφίζουν αυθαίρετα. Αλλά ΤΙ αυθαίρετα??? Τσιγκάνων στους οποίους ο δήμαρχος της περιοχής τους είχε υποσχεθεί πως δεν θα τους πειράξει με αντάλλαγμα την ψήφο τους!!! Τους είχε υποσχεθεί ότι θα τα κάνει νόμιμα και θα πλήρωναν μόνο ένα μικρό πρόστιμο τον χρόνο.

Αν είναι δυνατόν ρε πούστη μου!!! Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και πας και τους κατεδαφίζεις ότι έχουν για σπίτι? Αντί να αρχίσουν απ’ τις αυθαίρετες βίλες πάνε και κατεδαφίζουν πάντα τα σπίτια του κάθε καημένου.

Δεν είμαι υπέρ των αυθαίρετων κατοικιών (οι υπόλοιποι μαλάκες είμαστε?) αλλά άμα παίρνουμε μια γαμωαπόφαση να ισχύει για όλους. Όχι μόνο όσους μας βολεύει…

Πηγή : Καθημερινή :

40.000 νέα αυθαίρετα τον χρόνο
Με τη συνενοχή των κυβερνήσεων και των δημάρχων

Πάνω από 40.000 αυθαίρετα χτίζονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα. Από αυτά, τα 16.000 -μια μικρή πόλη- ξεφυτρώνουν στην υπερκορεσμένη οικιστικά Αττική. Ωστόσο η πολιτεία, αντί να βάλει φρένο στην ασυδοσία (σε σύνολο 6,9 εκατομμυρίων κατοίκων τα 1,75 εκατ. κατοικούν σε οικήματα χωρίς άδεια), ενθαρρύνει την παρανομία, νομιμοποιώντας, κυρίως με προεκλογικές ρυθμίσεις, τα αυθαίρετα. Ο τελευταίος προεκλογικός νόμος έδωσε τη δυνατότητα σε 100.000 ιδιοκτήτες αυθαιρέτων (τόσες ήταν οι αιτήσεις που κατατέθηκαν) να το δηλώσουν και να το σώσουν. Μόνο που αρκετοί δήμοι και κοινότητες δεν έχουν παραδώσει ακόμη στις πολεοδομίες, δύο χρόνια μετά τη λήξη της προσθεσμίας, τους φακέλους αιτήσεων ηλεκτροδότησης. Η αιτία είναι προφανής: οι δήμοι δεν τους παραδίδουν για να παρατείνουν όσο περισσότερο μπορούν την «εξυπηρέτηση» ημετέρων, δίνοντας στις αιτήσεις πλαστές ημερομηνίες ή αριθμούς πρωτοκόλλου του 2003-4 και επισυνάπτοντας συχνά στον φάκελο «πειραγμένες» φωτογραφίες σπιτιών, που στην πραγματικότητα είναι ακόμα στα μπετά ή και… στα σχέδια…

Στο μεταξύ, εκατοντάδες χιλιάδες αυθαίρετα έχουν ήδη ηλεκτροδοτηθεί παράνομα. Αλλά για το κράτος δεν υπάρχουν (στο Κτηματολόγιο τα αυθαίρετα σπίτια καταγράφονται ως οικόπεδα) κι ας καλύπτουν ολόκληρες πλαγιές και κορυφογραμμές.

Πραγματικά τον μισώ αυτόν τον καιρό. Φεύγεις απ’ το σπίτι με κοντομάνικο ξέροντας ότι θα βγάλει ήλιο το μεσημέρι. Τελικά πιάνει βροχή! Φεύγεις απ’ το σπίτι με χοντρούτσικη μπλουζίτσα γιατί την πάτησες χτες και κάνει ζέστη!
Αποτέλεσμα? Η μισή Ελλάδα είναι γριπωμένη.

Δεν με πειράζει να είμαι στο κρεβάτι με πυρετό. Εκείνο τουλάχιστον έχει την πλάκα του. Αν είσαι φοιτητής στην πόλη σου. Αλλιώς την έκατσες.
Είσαι σαν ζαβλακωμένο κοτόπουλο και οι μόνες βόλτες που μπορείς -μετά κόπων και βασάνων- είναι κρεβάτι-τουαλέτα-καναπές. Ζεστά τσάγια και σούπες και η μαμά όλη την ώρα στο τηλέφωνο:
-Ναι?
-Είσαι καλά?
-Το απόγευμα γιατρό.
-Τι θα πει κρύωμα είναι θα περάσει?
-Και άμα εξελιχθεί σε τίποτε άλλο?? (Εδώ απαντάς καμιά καφρίλα του τύπου Ναι σε AIDS ή καρκίνο)
-Σταμάτα να αστειεύεσαι με τέτοια θέματα!
-Και από εβδομάδα να πας και για μια γενική αίματος!
(Το τελευταίο ψιλοάσχετο αλλά η μάνα μου βρίσκει τρόπους να συνδυάζει τα πάντα). Βέβαια αυτό με την μάνα καταντάει λίγο σπαστικό μετά από κάνα δυο μέρες αρρώστιας. Ξαναδημιουργείς δεσμούς εξάρτησης με το χαζοκούτι σε σημείο να γυρνάς στην σχολή και να σου λείπει ο «Γρηγόρης». Επίσης συνειδητοποιείς ότι η Μαφάλντα ξέρει τι λέει που μισεί την σούπα….

Τώρα άμα δεν σπουδάζεις στην πατρίδα περνάς όλα τα παραπάνω (+ την επίσκεψη στον γιατρό) μόνος σου. Και άντε το τσάι να το κάνεις μόνος σου, αλλά την σούπα? Και καταλήγεις σε τραγικές λύσεις (γιατί άνθρωπος είσαι και άρρωστος ξε-άρρωστος πρέπει να φας) όπως το γυράδικο της γωνίας. Μα και αυτό ζεστό είναι!?! Αλλά βέβαια αν έχεις τρελαμένη μάνα (ΤΙ ΕΙΠΑ ΠΑΛΙ!!! Όλες ίδιες είναι!) και η πατρίδα είναι κοντά έχεις πιθανότητες να σου στείλει καμία. Άμα λοιπόν δεν τις φάνε οι κάφροι οι φίλοι σου που θα έρθουν να σε δουν, και ήρθαν πεινασμένοι ίσως και να φας λίγο σπιτικό φαγητό.

Το μόνο καλό με την όλη κατάσταση είναι ότι κάθεσαι σπιτάκι σου. Ενώ με την απαίσια την γρίπη δεν έχεις δικαιώματα αρρώστου. Πονάει ο λαιμός? Τσάι. Τρέχει η μύτη σου? Otrivin. Κατά τα άλλα «Είσαι μια χαρά και δεν υπάρχει λόγος να χάνεις μαθήματα». Κάτι τέτοιες μέρες λέω χάθηκε να είχα περάσει κάνα παιδαγωγικό να χάνω μαθήματα και να μην πειράζει κανέναν?

Άντε βρε! Περαστικά μας!

Ο θάνατος είναι ένα περίεργο πράγμα για τον περισσότερο κόσμο. Για εμένα τα πράγματα είναι απλά , σταματάς να υπάρχεις. Ψυχρή αντιμετώπιση μεν αλλά όντας εξοικειωμένη με την ιδέα (και όχι μόνο) από μικρή ο θάνατος για εμένα είναι μέρος της ζωής.

Οι φοβίες που έχουμε προκύπτουν από τις διάφορες θρησκείες. Παραδείγματος χάρη αν πάρουμε τον Χριστιανισμό. Στο τέλος της ζωής μας υπάρχει η κρίση. Ανάλογα με το πώς έζησες την ζωή σου καθορίζεται και το που θα πάει η «ψυχή» σου . Αυτό σημαίνει ή αιώνια ηρεμία ή αιώνια ανησυχία, widely known as παράδεισος και κόλαση.

Εγώ δεν τα πιστεύω αυτά. Πεθαίνεις και σταματάει να λειτουργεί ο εγκέφαλος σου, άρα σταματάς να σκέφτεσαι! Τα πράγματα είναι απλά. Ψυχές και λοιπές μαλακίες εγώ δεν τις καταλαβαίνω…

Βέβαια και εγώ η ίδια είπα σε προηγούμενο ποστ ότι είναι κάποια πράγματα που θέλω να κάνω πριν πεθάνω. Και να μην τα κάνω δεν έγινε και τίποτα. Δεν θα υπάρχω πλέον για να το σκέφτομαι.

Τώρα αν όντως υπάρχει Θεός και όλα αυτά που λέω είναι μαλακίες δεν το γνωρίζει κανείς. Κατ’ εμέ ο Θεός είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα για να εξηγήσουμε όλα αυτά που δεν μπορεί να μας εξηγήσει -ακόμα- η επιστήμη. Αν έρθει κάποτε αυτή η μεγάλη μέρα που τα πάντα θα έχουν μια λογική εξέλιξη το τελευταίο πράγμα που θα αποδειχθεί θα είναι ότι δεν υπάρχει Θεός.

Από την άλλη μεριά όμως τι μας κρατάει στην ζωή. Η οικογένεια, οι φίλοι , οι εραστές, οι στόχοι μας? Κι αν όλα σου παν ανάποδα? Αν τίποτε απ’ όλα αυτά στα οποία ελπίζεις και πιστεύεις δεν βγαίνουν αληθινά? Ίσως η ελπίδα ότι τα πράγματα θα φτιάξουν. Απ’ την άλλη ίσως και να το κάνεις για άλλους. Να μην θέλεις να προκαλέσεις πόνο στα άτομα που αγαπάς.

Πέρασα μία πολύ δύσκολη εφηβεία. Για αυτό και μπορώ να καταλάβω ταινίες όπως το thirteen και το 2:37. Τότε το είχα σκεφτεί σοβαρά. Θα ήταν πολύ εύκολο… Αλλά δεν το έκανα. Έλεγα ότι το έκανα για τους γονείς μου. Αρκετά είχαν πονέσει μέχρι τότε. Αλλά τελικά μάλλον το έκανα για εμένα. Ήλπιζα ότι τα πράγματα θα φτιάξουν και έφτιαξαν.

Τελευταία άρχισα να ξανασκέφτομαι τον θάνατο. Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να κάνει σκέψεις του τύπου «Θα ήμουν ευτυχισμένη αν πέθαινα τώρα». Αλλά δεν πέθανα. Περίεργο δεν είναι? Να προκαλείς την τύχη σου και να μην συμβαίνει τίποτα. Αλλά από την άλλη η ζωή είναι περίεργη.

Ίσως να είναι όλα μία φάση. Ίσως να ήρθε η ώρα να κλείσω τις εκκρεμότητες μου με το θέμα του θανάτου. Να βρω τις απαντήσεις που ψάχνω. Ίσως όμως απλά και να ξαναπερνάω την εφηβεία…

(Comments προφανώς κλειστά.)

Ήμουν από τους τυχερούς που βρήκαν εισιτήριο για την χτεσινή παράσταση του Goran Bregovic στο Μέγαρο. Τα εισιτήρια είχαν από μέρες εξαντληθεί πράγμα το οποίο σημαίνει ότι για να έβρισκες ένα θα έπρεπε να έχεις προνοήσει αρκετό καιρό πριν.

Λοιπόν αρχικά θέση για παρκάρισμα δεν έβρισκες πουθενά. Από τύχη εμείς βρήκαμε μία θέση στο πάρκινγκ του Ποσειδωνίου δίπλα. Στην μικρή διαδρομή για το μέγαρο μέχρι και την στιγμή που ανεβήκαμε στον όροφό μας μετά βίας κρατιόμουν να μην γελάσω. Η κάθε ‘κυρία’ ντυμένη λες και πάει σε όπερα. Νέος κόσμος υπήρχε πολύς και όλοι σχολίαζαν το ίδιο πράγμα «Στον Bregovic πας, ηρέμησε λίγο…». Ιδιαίτερα στην είσοδο του μεγάρου έριξα το γέλιο της ζωής μου (δεν μπορούσα να κρατηθώ άλλο!!!) «Ναι, ναι, όπως σου τα είπα, η Κούλα είναι Ζυρίχη…». Μετά κόπων και βασάνων ανεβαίνουμε στον εξώστη (που αλλού?) και καθόμαστε. Η συναυλία ήταν να αρχίσει στις 9 ακριβώς. Ο κόσμος όμως συνέχισε να έρχεται μέχρι τις 9 και μισή το λιγότερο. Περίπου αυτή την ώρα άρχισαν.

Πρώτα βρήκαν τα ένχορδα. Δέκα στο σύνολο από τα οποία αν θυμάμαι καλά τα επτά ήταν βιολιά δύο που δεν θυμάμαι πως τα λένε και ένα που επίσης δεν θυμάμαι πως το λένε ! Έπαιξαν ένα σύντομο κομμάτι και στη συνέχεια από δεξιά και αριστερά της πλατείας βγήκαν τα πνευστά. Ανέβηκαν στην σκηνή και εκείνη την στιγμή βγήκαν και δύο τραγουδίστριες με παραδοσιακές Βουλγάρικες στολές, και ύστερα 14 κύριοι με κοστούμια (πιο γελοία περιγραφή δεν ήταν δυνατόν να κάνω!) και αυτός επί των κρουστών ( ). Έπαιξαν ένα τραγούδι και στην συνέχεια βγήκε και ο Bregovic. Στην αρχή είχαν κάποια τεχνικά προβλήματα τα οποία ξεπεράστηκαν γρήγορα (αφού όμως ξεκουφαθήκαμε όλοι).

Ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα τόσο κοντά σε πραγματική μουσική και ήταν πραγματικά μια μαγευτική βράδια. Αν δεν το ζούσα πάντως δεν θα το πίστευα ότι μια τόσο μικρή μπάντα θα μπορούσε να κάνει τόση φασαρία.
Τόσες φορές έχω κάνει φιλότιμες προσπάθειες να δω στην τηλεόραση ορχήστρες να παίζουν και εκεί πάντα υπάρχει ένας μαέστρος που τους συντονίζει όλους. Χτες ο Bregovic ήταν τα πάντα : τραγουδιστής, κιθαρίστας, μαέστρος και ο συνθέτης. Τους συντόνιζε όλους με το ένα χέρι χωρίς να γυρίζει την πλάτη στο κοινό. Ήταν μια πολύ ‘αυθόρμητη’ (αν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω αυτή την λέξη) παράσταση. Δεν έδινε σε καμία στιγμή την εντύπωση του στημένου. Έπαιζαν γιατί τους άρεσε αυτό που έκαναν και φαινόταν.

Είπαν αρκετά τραγούδια γνωστά και μη. Ελληνικά τραγούδια την μουσική των οποίων έχει γράψει ο ίδιος, μουσική που έγραψε για τον κινηματογράφο καθώς και κάποια από την νέα του δουλειά.

Κανονικά η συναυλία θα τελείωνε κατά τις έντεκα αλλά ο κόσμος απλά δεν τον άφηνε να φύγει. Ξαναβγήκε στην σκηνή και έπαιξαν άλλα δύο τραγούδια αλλά και πάλι δεν τους άφησαν να φύγουν. Τελικά βγήκε όλη η ορχήστρα μαζί. Ο Bregovic αστειεύτηκε με το κοινό λέγοντας ότι είναι μια μπάντα που παίζουν σε κηδείες και ότι δέχεται παραγγελίες από τώρα. Έπαιξαν ένα μικρό κομμάτι το οποίο θα έπαιζαν αν πέθαινε κάποιος επίσημος, αλλά και ένα ακόμα που θα έπαιζαν στην κηδεία κάποιου απλού ανθρώπου. Τελείωσε το αστείο του λέγοντας «Αλλά μην πεθάνει κανείς σας σύντομα γιατί είμαστε λίγο ακριβοί για κηδείες». Ζήτησε δύο φορές την βοήθεια του κοινού σε δύο τραγούδια ένα απ’ τα οποία ήταν το -πασίγνωστο- Kalashnikov.

Ήταν μια μαγική βράδια. Πραγματικά μαγική. Μακάρι να μπορούσα χτες να πάω για ύπνο με αυτή την υπέροχη μουσική στο μυαλό μου. Δυστυχώς για εμένα η βράδια είχε και συνέχεια. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο post…

Τελικά δεν μπορείς να αλλάξεις μόνιμα. Ιδιαίτερα σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Θα σε επηρεάσουν τα άτομα που θα γνωρίσεις θα αλληλεπιδράσουν με την προσωπικότητα σου και ίσως να σε αλλάξουν λίγο, ανεπαίσθητα. Μετά όμως θα επιστρέψεις στην καθημερινότητά σου. Θα επιστρέψεις στις παλιές σου συνήθειες. Θα αφήσεις μερικές παλιές, θα αποκτήσεις κάποιες καινούργιες και θα συνεχίσεις κάποιες άλλες.

Οκτώβρης, τέλος εξεταστικής και αρχή νέου εξαμήνου. Αρχή νέας ζωής. Γιατί η κάθε αρχή στο πανεπιστήμιο είναι μια νέα ευκαιρία. Αρκεί να είσαι εκεί και να την αρπάξεις. Νέος κόσμος, νέοι καθηγητές, νέες αίθουσες, νέα μαθήματα άλλα ενδιαφέροντα και άλλα όχι, αλλά σίγουρα καινούργια. Μερικοί φίλοι έφυγαν και προέκυψαν κάποιοι άλλοι. Λυπάσαι για αυτούς που φεύγουν αλλά ξέρεις πως οι φίλοι δεν χάνονται. Περνάς καλά με τις νέες σου παρέες. Ανακαλύπτετε μαζί νέα μαγαζιά. Παρακολουθείς στην σχολή. Δεν παρακολουθείς γιατί νυστάζεις από την χτεσινή έξοδο, που να τρέχεις για μάθημα με τέτοιο πονοκέφαλο. Πρωινός καφές και τσιγάρο στο κυλικείο “Μα καλά ακόμα να το κόψεις?”. Σχολιάζεις αυτούς που περνάνε. Στο δίπλα τραπεζάκι μιλάνε για το χτεσινό ματς. Διάβασμα στη βιβλιοθήκη. Η έστω φιλότιμες προσπάθειες. Αρχίζουνε τα πάρτι στο πολυτεχνείο. Πάρτι στο στέκι στο βιολογικό. Βγαίνεις με συμφοιτητές για να σου δίνουν μετά σημειώσεις. Βγαίνεις με συμφοιτητές γιατί γουστάρεις την παρέα τους. Θάβεις τους συμφοιτητές σου για πολλούς και διάφορους λόγους. Προβολές στο φυσικό και όχι μόνο.

Το μάθημα τελειώνει. Πάμε για καφέ? Καμάρα, Αγγελάκη, Σβώλου? Όχι Αγγελάκη ρε πολύ κυρίλα. Ναι αλλά Καμάρα τέτοια εποχή θα παγώσουμε. Σβώλου? Έκλεισε! Βόλτες απ τα seven για καμιά ταινία. Βγήκε το καινούριο Soul. Πότε θα πάμε σινεμά ρε? Κάθε Πέμπτη Rn’B night στο Lido. Ρε δεν είναι για εμένα αυτά. Μεθύσια στο Μπητ Παζάρ και στη Ραστώνη. Καφέ στο Μανιφέστο. Espresso με ρούμι? Καλή ιδέα. Φεστιβάλ κινηματογράφου. Συναυλίες, διάφορα live, καμένα και μη, μπουζούκια, ρεμπετάδικα, σπίτι ενός φίλου με την κιθάρα του και άφθονο τσίπουρο. Θέατρα, Κρατικό και πειραματικές σκηνές. Μπαίνεις στον Ιανό και βγαίνεις καμιά ώρα μετά έχοντας πάρει μόνο ένα βιβλίο. Φαγητό στο Γιοκ Μπαλίκ. Δεν τρώω Goody’s τον κώλο σου να βαράς κάτω. Τοστ και κρέπες απ’ την Ναβαρίνου. Πίτσα στην Ογδοντάλεπτη. Θα βγούμε παραλία. Πάμε Τσέχο? Casa La femme, Shark, Colonial. Ρε σε είπα δεν τα πάω τα club. Πάμε για ψώνια το Σάββατο? Πάμε.

Θα σε κουβαλήσουν οι φίλοι σου, θα τους κουβαλήσεις εσύ, Θα ερωτευτείς, θα σε ερωτευτούν, Θα χωρίσεις, θα σε χωρίσουν, Θα διαβάσεις, θα περάσεις μαθήματα, θα κοπείς, θα εκνευριστείς με τους δικούς σου, θα συνειδητοποιήσεις ότι είσαι από τους τυχερούς, θα μαλώσεις με τους φίλους σου, θα τα ξαναβρείτε γιατί είναι φίλοι, θα σε βρίσουν κάποιοι πίσω από την πλάτη σου, δεν θα το μάθεις ποτέ, θα το μάθεις και δεν θα σε νοιάξει.
Θα ξαναρχίσεις πάλι από την αρχή.
Γιατί έτσι είναι η ζωή. Και ας λέει ο Παύλος “Και εμείς, μπανιστιρτζήδες της ζωής”. Εμείς την ελέγχουμε την ζωή μας. Εμείς και οι επιλογές μας. Και αν μερικές φορές τα ρίχνουμε στην μοίρα αυτό συμβαίνει γιατί εκείνη την στιγμή αισθανόμαστε αδύναμοι να την αντιμετωπίσουμε.

Άντε, καλή μας συνέχεια!

Το blog αυτό δημιουργήθηκε με μόνο σκοπό την ψυχοθεραπεία μου. Κατά καιρούς προέκυψαν και άλλα θέματα τα οποία δεν είχαν ιδιαίτερη σχέση με εμένα αλλά με τον ένα η με τον άλλο τρόπο απασχόλησαν το μυαλό μου και έγραψα και για αυτά.

Πλέον η περίοδος που το χρειαζόμουν αυτό τελείωσε. Πήρα κάποιες αποφάσεις αυτές τις μέρες. Είχα μια κουβέντα με ένα παιδί πάνω στο river που με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι η ζωή είναι όντως πολύ μικρή για να την σπαταλάμε με διάφορες μαλακίες.

Έτσι λοιπόν μόλις γύρισα έκανα μια λίστα με τα πράγματα που θέλω να κάνω στην ζωή μου ΤΩΡΑ. Πράγματα που δεν έχω κάνει μέχρι τώρα για διάφορους ασήμαντους λόγους. Δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο. Είναι μικρά πράγματα όπως το ότι θέλω να περπατήσω στην βροχή και να κάνω μπάνιο στην θάλασσα τον Νοέμβριο. Κάποιος μπορεί να πει “Ωραίους στόχους έχει αυτή” αλλά ΔΕΝ μιλάω για στόχους. Μιλάω για πράγματα που θέλω να κάνω.

Από χτες πήρα απόφαση να διεκδικώ και να ρισκάρω. Τέρμα πια η μιζέρια. Για ότι μου συμβαίνει ο μόνος υπεύθυνος από εδώ και πέρα θα είμαι εγώ και μόνο εγώ. Μοίρες και πίτσες μπλε δεν θα υπάρχουν πλέον στο λεξιλόγιό μου. Αλλά για τι μιλάω με το θα? ΔΕΝ υπάρχουν.

Χτες έστειλα ένα μήνυμα για ένα άτομο που μου άρεσε. Πρώτη φορά έκανα κάτι παραπάνω και είμαι περήφανη για τον εαυτό μου. Βέβαια απ ότι έμαθα πρέπει να παίχτηκε κάτι με κάποια άλλη. Το αποτέλεσμα του νέου εγώ μου? Δεν με πείραξε! Άλλωστε, εγώ είμαι πιο όμορφη !!!

Ξαναμάζεψα την για μεγάααααααααααααααααλο καιρό χαμένη μου αυτοπεποίθηση, κατέβηκα και πάλι ένα νούμερο, κάπνισα (τέλος), θα ανασυντάξω τις παρέες μου και θα αρχίσω να ξαναβγαίνω έξω. Αλλά ακόμη καλύτερο είναι ότι θα βγαίνω και θα περνάω καλά. Γιατί πλέον θα αρχίσω να τους γράφω όλους. Βασικά σχεδόν όλους.

Κολλητή Α’ : Σ’ ευχαριστώ που με πίεσες να αποδεχτώ και πλέον να εφαρμόζω τον αυθορμητισμό.

Κολλητή Β’ : Σου χρωστάω πολλά κουβαλήματα αλλά δεν μεθάς και ποτέ! Σ’ ευχαριστώ που ήσουν πάντα η φωνή της λογικής σε αυτό το περίεργο τρίο. Μου πήρε πολύ καιρό να σε πω κολλητή μου αλλά όταν το είπα επιτέλους βγήκε από μόνο του αβίαστα.

Δ. : Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις απλά.

Μ.Μ.Α. : Έχω περάσει και καλά μαζί σας αλλά thank God δεν είμαι σαν εσάς

Μ. : Νόμιζα ότι βρήκα έναν φίλο. Τελικά βρήκα αλλά δεν ήσουν εσύ.

Χ.Π.Μ. : Κορίτσια όσο στρουμφάκια και να είστε, είστε από τα καλύτερα άτομα που έχω γνωρίσει.

Ε., Κ., Κ., Μ., Μ., κλπ : Με πληγώσατε, με στενοχωρήσατε, με κάνατε να αμφιβάλω για τον εαυτό μου αλλά παρ όλα αυτά σας ευχαριστώ. Μου μάθατε να εμπιστεύομαι πιο πολύ το ένστικτο μου παρά το πως θα ήθελα να είναι τα πράγματα. Με λίγα λόγια συντελέσατε στο να γίνω εγώ καλύτερη. No hard feelings.

Πέρασε πολύς κόσμος από την ζωή μου φέτος. Άλλοι με βοήθησαν, με αγάπησαν, μου ζήτησαν την συμβουλή μου, με πλήγωσαν, με αμφισβήτησαν, τους έμεινα αδιάφορη, με πρόσεξαν, με ξέχασαν. Σε όλους αυτούς ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί συνετέλεσαν με αυτά που έκαναν και μου είπαν στην αλλαγή μου.

Η Αρλέτα στο τραγούδι της Το μπαρ το ναυάγιο λέει : “Αν θες να αγιάσεις πρέπει να αμαρτήσεις, ε, κι αν προλάβεις ας μετανοήσεις “. Αν και δεν έχω σκοπό να αγιάσω θα ακούσω την συμβουλή της.

Τέλος tnx σε όλους αυτούς που με τα σχόλια τους συνέβαλαν και αυτοί σε αυτό το ίστολόγιο.
Στο χαμένο κορμί που ότι πιπεριά και να έγραφα έβρισκε και κάτι να μου σχολιάσει .
Και στον Μαρξ που μου χάρισε το πρώτο μου link.

Θα τα πούμε στους δρόμους παιδιά!

1. Το ΚΤΕΛ των 9 τις Παρασκευές φτάνει Καλλιθέα καλές 12 παρά.

2. Δεν είναι ασφαλές να κάθεσαι δίπλα σε παππούδες/γιαγιάδες (ανάλογα το φύλο σου) γιατί σου σπαν’ …τα νευρα (τι νόμιζες θα πω?) πιάνοντας σου κουβέντα.

3. Το Cuba Libre γαμεί!

4. Όταν λες σε κάποιον «Δεν με ενδιαφέρει πλέον ο/η πρώην» δεν τον/ην κοροϊδεύεις κατ ανάγκη, αλλά λες κάτι για να το πιστέψεις και εσύ η/ο ίδια/ος.

5. Όταν πιεις λες πράγματα που δεν μπορείς να πεις νηφάλιος γιατί ντρέπεσαι. Το καλύτερο όμως είναι ότι μετά δεν το μετανιώνεις!!!

6. Μερικές κοπελιές ενώ είναι τσουλάρες του κερατά (βλέπε ανέχονται να πηδιούνται σε ξενοδοχεία) κριτικάρουν άλλες (βλέπε εμένα) που ενώ μεθυσμένη έβγαλα την μπλούζα μου γιατί ζεσταινόμουνα. Λες και το κατάλαβαν ότι δεν φορούσα μαγιό αλλά σουτιέν αν δεν τους το έλεγα.

7. Η θάλασσα το πρωί είναι ψιλοπαγωμένη ενώ το βράδυ ζεστή (ισχύει για τις θάλασσες της Χαλκιδικής αυτή την περίοδο)

8. Το ποτό πάει με τσιγάρο. Δηλαδή το πολύ ποτό… Με λίγα λόγια γάμησε τα, κάπνιζα πάλι…

9. Σε μια παρέα 15 ατόμων πάντα θα υπάρχουν διαφορετικές απόψεις όσον αφορά το που και το πότε θα πάμε για μπάνιο.

10. Οι gay συνήθως είναι πολύ ωραία παιδιά. Lucky for me όχι ο τύπος μου. Καημένες χαζογκόμενες που εντυπωσιάζεστε από τους κοιλιακούς. Μουαχαχαχα….

11. Με λίγα λόγια : ΜΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ?!?!?!?

12. Στο Babewatch κάνουν ωραίο freddo though

13. Το Ποσείδι γαμεί!!! Δηλαδή το camp του ΑΠΘ. Τώρα ιδιαίτερα που τελείωσαν και οι εξεταστικές λέει τρελλλλλλλλλλλά!!! Παιδιά πάτε!

14. Επίσης σε μια παρέα 15 ατόμων με λίγα carα ΔΕΝ μπορεί ο καθένας και ιδιαίτερα χωρίς αυτός ο καθένας να έχει αυτοκίνητο να κάνει ότι του καπνίσει!

15. Μπορείς να μαλώσεις σοβαρά με φίλους για ηλίθια θέματα. Ιδιαίτερα όταν μπαίνει στην μέση το αλκοόλ. Και μετά εξίσου εύκολα να τα ξαναβρείς βέβαια.

16. «2 χοντρές δεν χωράνε σε ένα μονό κρεβάτι». Just for the record: Ήμουν από αυτές που έκαναν την διαπίστωση αλλά την ευγενική αυτή τοποθέτηση (η όπως στο διάολο την λένε» έκανε μια άλλη της παρέας.

17. Μερικές φορές όταν δεν περνάς καλά πρέπει απλά «Να τους γράφεις όλους στα αρχίδια σου». Thanks dude! Από την ώρα που μου το είπες αυτό έκανα και πέρασα το υπόλοιπο του Σαβκύριακού μου ΓΑ-ΜΑ-ΤΑ!!!

18. Once a κουτσομπόλης, always a κουτσομπόλης…

19. Τελικά μερικά άτομα δεν αξίζει να σε εκνευρίζουν. Απλά να τους λυπάσαι… Αυτό θα κάνω από εδώ και πέρα για εσένα dear… Αρκετά με απασχόλησες και με στενοχώρησες…

20. Το Πανόραμα και το Anatolia είναι παντού!!!

21. Όταν είσαι με ΦΙΛΟΥΣ (άντε και μερικούς άλλους) θες δεν θες περνάς γαμάτα…

Daddy was an alcoholic

Σε ένα μικρό αχούρι Pandάκι 3 κοπελιές και οι Starsailor στο cd player.

But your mother kept it all inside

Να το ξαναβάλω?
Ναι…

Threw it all away

Διαδρομή Φούρκα Ποσείδι.

I was looking for another you

Την ώρα που έδυε ο ήλιος.

And I found another one

Η κάθε μία σκεφτόταν τα δικά της.

I was looking for another you

Η οδηγός αυτούς που πέρασαν και αυτούς που έρχονται.

But when I looked round you were gone

Η συνοδηγός τον πρώην.

Stay by my side

Και στο πίσω κάθισμα κάποια έκανε φιλότιμες προσπάθειες να μην σκεφτεί τίποτα.

And the pipe dream is yours now

Αλλά δεν τα κατάφερε.

Stay by my side

Ακόμα και αν το είχε υποσχεθεί στον εαυτό της.

And the singer won’t get in our way

Να σταματήσει να σκέφτεται τόσο πολύ και να αναλύει καταστάσεις.

Don’t you know you’ve got your Daddy’s eyes

Τα πράγματα είναι απλά.

Daddy was an alcoholic

Αλλά ήταν μια στιγμή αδυναμίας.

But your mother kept it all inside

Ναι, οι starsailor έφταιγαν.

Threw it all away

Τώρα που ξαναγύρισαν πίσω θα ξαναγίνει η ίδια χαζοχαρούμενη τρελαμένη με την matlab και την fortran κοπελιά.

I was looking for another chance

Και θα σταματήσει να σκέφτεται πάλι.

To see your blue-eyed problem…

Και ίσως, ίσως κάποια στιγμή να βρεθεί κάποιος που να σκέφτεται πλέον αυτός αντί για αυτήν.